Ana SayfaDANIŞTAY KARARLARIGeçersiz Tebligat Danıştay Kararı

Geçersiz Tebligat Danıştay Kararı

Geçersiz Tebligat Danıştay Kararı

Danıştay 3. Daire Kararı E. 2016/15452 – Tebligat Yapılacak Kişi

T.C.

DANIŞTAY

Üçüncü Daire

Esas No : 2016/15452

Karar No : 2017/898

-Tebligat Yapılacak Kişi,

-Geçersiz Tebligat

Özeti: Tebliğ mazbatası üzerindeki “Teslim Alan” bölümündeki imzanın aksi kanıtlanıncaya kadar muhatabına ait olduğunun kabulü gerektiği hakkında.

Temyiz Eden: Adıyaman Vergi Dairesi Müdürlüğü

Karşı Taraf :

İstemin Özeti: Davacı adına., yasal defter ve belgelerini incelemeye ibraz etmediğinden

bahisle düzenlenen vergi inceleme raporuna istinaden 2011 yılının Ocak ilâ Aralık dönemleri için

re’sen salınan katma değer vergileriyle tekerrür hükümleri uyarınca artırılarak kesilen üç kat vergi ziyaı cezasına karşı dava açılmıştır.

Şanlıurfa Vergi Mahkemesi 23.6.2016 gün ve E:2016/465, K:2016/613 sayılı kararıyla;

defter ve belge isteme yazışma ilişkin tebliğ alındısında,

tebliğin kime yapıldığının belirtilmemesi ve davacıya yakınlık derecesinin de yazılmaması ayrıca

imzanın çıplak gözle dahi davacının imzasına benzemediği hususları karşısında,

sözü edilen tebliğ işleminin usule uygun olarak yapıldığından,

dolayısıyla defter ve belgelerin gizlendiğinden bahsedilemeyeceği,

bu nedenle re’sen yapılan tarhiyatın hukuka uygun olmadığı gerekçesiyle kaldırmıştır.

Davalı idare tarafından, defter ve belge isteme yazısının davacıya usulüne uygun olarak tebliğ edildiği ve

yapılan tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenmiştir.

Savunmanın Özeti : Savunma verilmemiştir.

Tetkik Hakimi : Armağan Yaşar GÜRÜN

Düşüncesi : Temyiz isteminin kabulü ile kararın bozulması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hüküm veren Danıştay Üçüncü Dairesince işin gereği görüşülüp düşünüldü:

213 sayılı Vergi Usul Kanununun 94’üncü maddesinde, tebliğin mükelleflere,

bunların kanuni temsilcilerine, umumi vekillerine veya vergi cezası kesilenlere yapılacağı,

tüzel kişilere yapılacak tebliğin, bunların başkan, müdür veya kanuni temsilcilerine,

vakıflar ve cemaatler gibi tüzel kişiliği olmayan teşekküllerde ise bunları idare edenlere veya temsilcilere yapılacağı;

tüzel kişilerin mütaaddit müdür veya temsilcisi varsa tebliğin bunlardan birine yapılmasının kafi olduğu,

tebliğ, kendisine tebligat yapılacak kimsenin bulunmaması halinde ikametgah adresinde bulunanlardan veya

işyerlerinde memur ya da müsdahdemlerinden birine yapılacağı, 102’nci maddesinde,

tebliğ olunacak evrakı muhtevi zarfın posta idaresince muhatabına verileceği ve

keyfiyetin muhatap ile posta memuru tarafından taahhüt ilmühaberine tarih ve imza konulmak suretiyle tespit olunacağı,

muhatabın zarf üzerinde yazdı adresini değiştirmesinden dolayı bulunamamış olması halinde

posta memurunun durumu zarf üzerine yazacağı ve mektubun posta idaresince derhal tebliği yaptıran daireye geri gönderileceği,

bu işlemlerin komşulardan bir kişi veya muhtar veya ihtiyar heyeti üyelerinden biri veyahut bir zabıta memuru huzurunda

icra ve keyfiyet taahhüt ilmühaberine yazılarak tarih ve imza vaz’edilmek ve

hazır bulunanlara da imzalatılmak suretiyle tespit olunacağı kurallarına yer verilmiştir.

Davacının dava dilekçesinde de belirttiği adrese tebliğe çıkardan defter ve belge isteme yazısının,

tebliğ alındısı üzerine “Bizzat Kendi İmzasına Tebliğ Edildi” kaşesi basılmak ve

alındının “Teslim Alan” bölümü imzalattırılmak suretiyle 30.7.2015 tarihinde tebliğinin sağlandığı görülmektedir.

213 sayılı Yasanın kuralına yukarıda yer verilen 102’nci maddesi uyarınca,

tebliğ mazbatası üzerinde muhatabın ve posta memurunun imzalarının yanı sıra

tebliğ tarihinin yer alması yeterli olup ayrıca muhatabın ad ve soyadının yazılmamış olmasının tebligatı geçersiz kılacağından söz edilemez.

Sözü edilen tebliğ mazbatası üzerindeki “Teslim Alan” bölümündeki imzanın aksi ispat edilinceye kadar

muhataba ait olduğunun da kabulü gerekeceğinden,

davayı ulaştığı aksi yöndeki yargıyı hükme esas alarak yazılı gerekçeyle sonuçlandıran vergi mahkemesi

kararında hukuka uygunluk görülmemiştir.

Açıklanan nedenlerle, temyiz isteminin kabulü ile Şanlıurfa Vergi Mahkemesinin 23.6.2016 gün ve E:2016/465, K:2016/613 sayılı kararının bozulmasına,

492 sayılı Harçlar Kanununun 13’üncü maddesinin (j) bendi parantez içi hükmü uyarınca alınması gereken harç dahil olmak üzere,

yargılama giderlerinin yeniden verilecek kararda karşılanması gerektiğine,

kararın tebliğ tarihini izleyen onbeş gün içinde Danıştay nezdinde kararın düzeltilmesi yolu açık olmak üzere,

16.2.2017 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Temyiz dilekçesinde ileti sürülen iddialar vergi mahkemesi kararının bozulmasını gerektirecek nitelikte bulunmadığından,

temyiz isteminin reddi ve kararın onanması gerektiği oyuyla karara katılmıyorum.

Karar Linki

SON EKLENENLER

%d blogcu bunu beğendi: